pierwszy-wolny

W 23/09 Wysokich obcasach wywiad Wojciecha Orlińskiego z Žižkiem,
 cały wart przeczytania, ale pewno nikt nie przeczyta , to wklejam smakowitsze kąski

Zawsze gdy mnie ktoś pyta, kiedy cieszyłem się największą wolnością,
 wymieniam ostatnie lata komunistycznej Jugosławii, 1987-90.
Komuniści już wiedzieli, że przegrali, więc starali się być dla wszystkich bardzo mili.
 Intelektualiści mogli mówić wszystko, na co mieli ochotę.
Mogliśmy oglądać zachodnią telewizję na antenach satelitarnych,
nowości filmowe wychodziły od razu na pirackich kasetach VHS.
 Potem przyszedł kapitalizm i zabawa się skończyła

Nie mówię oczywiście, że komunizm sam z siebie był lepszy,
 ale lepiej jest, gdy rządzący czują się słabo i niepewnie.
Gdy poczują się silni, zawsze zaczną przykręcać śrubę.

Uwielbiam prowokację! (…) Prosty przykład – mój tekst o Leninie.
Wiadomo było, że spowoduje skandal, że jak tak można pozytywnie pisać o zbrodniarzu.

mnie martwi marazm zachodnich intelektualistów,
którzy popadli w ostatnich dekadach w samozadowolenie.
 Wydaje im się, że bardzo dokładnie rozumieją dzisiejszy świat.
Że liberalny kapitalizm jest najdoskonalszym ustrojem wszech czasów
i że jedynym zagrożeniem jest totalitaryzm, który już prawie pokonano,
oraz fundamentalizm, który też się uda pokonać.
Wydaje im się, że dokładnie wiedzą,
 gdzie są ‘good guys’ i ‘bad guys’, jak w hollywoodzkim filmie
. Ja uważam, że świat jest znacznie bardziej skomplikowany i niepojęty,
 i to samozadowolenie uważam za największe zagrożenie.
 Moje prowokacje służą rozbijaniu go.
Nie musicie się ze mną zgadzać, ale zacznijcie się zastanawiać.
 Doszliśmy do sytuacji, w której trzeba odwrócić 11. tezę Marksa o Feuerbachu.
 Marks napisał, że filozofowie dotąd rozmaicie interpretowali świat,
 ale dziś chodzi o to, by go zmienić.
Ja uważam, że dziś potrzeba jest odwrotna.
 Chętnych do zmieniania świata mamy aż za dużo,
 a chodzi o to, by go wreszcie poprawnie zinterpretować.
Nie chodzi już o udzielanie właściwych odpowiedzi,
tylko o szukanie właściwych pytań.

W Nowym Testamencie najbardziej podoba mi się Jezus jako leninista.
No, to dopiero prowokacja!
Tam przecież jest ten niezwykły cytat:
 nie przynoszę pokoju, przynoszę miecz,
 macie się obrócić przeciwko własnej matce i ojcu,
 żeby walczyć w moim imieniu.
Do dzisiaj, gdy rozmawiam o tych słowach z ludźmi Kościoła,
to robią głupie miny i próbują zmienić temat.
Mieli dwa tysiące lat na dyskusje, jak je interpretować, i ciągle stoją w miejscu!
 A moim zdaniem to jest po prostu deklaracja rewolucjonisty
- że nie należy się przywiązywać do status quo.
 Rewolucjonisty świadomego, że zmiany nie wszystkim się będą podobały,
 ale przekonanego, że nie ma lepszego wyjścia.
To łączy Jezusa z Leninem.

co to znaczy dzisiaj być marksistą?
To oznacza bycie pesymistą w odpowiedni sposób.
Po pierwsze, oznacza przekonanie,
 że bez względu na to, jak fajnie się nam żyje w kapitalizmie,
 to liberalna demokracja i gospodarka wolnorynkowa
 nie jest ostateczną odpowiedzią ludzkości.
 Ten ustrój ma zbyt wiele nieprzezwyciężalnych sprzeczności,
żeby mógł istnieć wiecznie.
Po drugie, dzisiejszy marksista musi się pogodzić z tym,
 że wszystkie dotąd wypróbowane alternatywy zawiodły jeszcze bardziej.
Lekarstwem na sprzeczności kapitalizmu
nie jest ani centralistyczna gospodarka planowa,
 ani chrześcijański solidaryzm społeczny.
Dzisiejszy marksista staje więc przed arcytrudnym pytaniem:
 co dalej, skoro ani kapitalizm nie będzie wieczny,
 ani nie zastąpią go znane nam alternatywy?
 Odpowiedzi nie da się udzielić bez przemyślenia problemów
dzisiejszego świata z otwartym umysłem,
wolnym od ideologicznych dogmatów, wliczając w to dogmaty liberalne.
 A to jest naprawdę robota dla stachanowców.